عوارض سوراخ کردن گوش

نرمه گوش  از جمله امن‌ترین نواحی بدن برای اتصال آویز وگوشواره‌هاست. در بسیاری از خانواده‌ها مرسوم است كه گوش دختر بچه‌ها را در سنین بسیار كم و با روش‌های خانگی نخ و سوزن سوراخ می‌كنند. اما این روش ممكن است به دلیل استریل نبودن ، شخص را دچار عفونت كند.

بهتر است برای سوراخ كردن گوش كودكان به مراكز درمانی مجاز كه از استریل بودن وسایل و تجهیزات آن مطمئن هستیم، مراجعه كنیم، زیرا احتمال انتقال عفونت‌هایی مثل هپاتیت و كزاز با وسایل آلوده وجود دارد.


بهتر است در این مورد از پزشك كودك خود راهنمایی بخواهید. سوراخ كردن گوش در شرایط استریل،‌ در مجموع عملی كم‌خطر است اما در مورد بعضی از بیماران مثل كسانی كه استعداد عفونت دارند (بیماران دیابتی یا افرادی كه كورتون مصرف می‌كنند) و یا افرادی كه احتمال خونریزی در آنها بالاست (مثل افرادی كه داروی ضدانعقاد مصرف می‌كنند)، بهتر است قبل از سوراخ كردن گوش، با پزشك مشورت شود.
● عوارض سوراخ كردن گوش
با وجودی كه گوش یكی از رایج‌ترین نواحی بدن برای نصب آویزهاست، اما سوراخ كردن گوش نیز ممكن است عوارضی را به همراه داشته باشد، از جمله این عوارض می‌توانیم به عفونت‌ها،‌ حساسیت‌ به فلزهای مختلف گوشواره‌ها، تشكیل یك بافت برجسته در ناحیه نرمه گوش و نیز پارگی گوش در اثر ضربه اشاره كنیم. ایجاد چند سوراخ بر روی گوش شایع است اما سوراخ كردن لاله گوش‌ (قسمت غضروفی بالای گوش) خطرناك است. زیرا این منطقه غضروفی است و رگ‌ خونی ندارد، در نتیجه التهاب اطراف سوراخ ایجاد شده دیرتر بهبود پیدا می‌كند و احتمال ایجاد عفونت و آب معمولا در ماه‌های اول بعد از سوراخ كردن، به‌خصوص در ماه‌های گرم سال، زیاد است.
علامت ایجاد این عفونت در قسمت لاله گوش، تورم دردناك، گرمی و قرمزی است كه معمولا نرمه گوش را درگیر نمی‌كند.
● ۸ نكته مهم دربارهگوشواره ها
۱. قبل از اقدام به سوراخ كردن گوش با پزشك خود مشورت كنید تا از نظر سلامت عمومی بدن مشكلی وجود نداشته باشد.در ضمن از پزشك خود در مورد مراكز مجاز و مطمئن برای این كار راهنمایی بخواهید.
۲. بعد از سوراخ كردن گوش، احتمال عفونت‌های سطحی نرمه گوش وجود دارد كه این عفونت‌ها معمولا به خوبی به درمان موضعی پاسخ می‌دهند.بنابراین محل سوراخ شده را با یك حوله گرم و مرطوب كمپرس كنید و در صورت نیاز از یك پماد آنتی‌بیوتیك بدون نسخه یا آنتی‌بیوتیكی كه پزشك دستور می‌دهد، استفاده كنید.
۳. از گوشواره‌های سنگین به مدت طولانی استفاده نكنید، زیرا این گوشواره‌ها ممكن است سوراخ گوش را گشاد كرده و حتی پاره كنند و نرمه گوشه را به دو قسمت تقسیم كنند.
۴. اگر پشت (گل میخ) گوشواره شما بلند است یا گوشواره شما قسمت نوك تیزی دارد كه در هنگام خواب شما را اذیت می‌كند، باید گوشواره خود را هنگام خواب خارج كنید زیرا این نواحی نوك تیز ممكن است زخم‌های فشاری یا آزردگی‌های پوست قسمت پشتی لاله گوش را ایجاد كنند.
۵. اگر كودك كم سن و سال شما گوشواره دارد. مراقب باشید كه قفل گوشواره‌اش محكم باشد و كودك نتواند خودش آن‌را باز و بسته كند، زیرا در این صورت ممكن است كودك گوشواره‌اش را از گوش خارج كرده، آن‌را به دهان ببرد و ببلعد (خطر خفگی وجود دارد.)
۶. هنگام انجام ورزش‌های پر برخورد بهتر است گوشواره‌ها از گوش خارج شوند زیرا احتمال پارگی گوش در اثر كشیده شدن گوشواره‌ها به هنگام ضربه وجود دارد.
۷. یكی از عوارض شایع استفاده از گوشواره‌ها، حساسیت پوستی به فلزهایی است كه گوشواره‌ از آن ساخته شده است. این حساسیت‌ها به‌صورت خارش، قرمزی و التهاب دیده می‌شود. معمولا افراد به گوشواره‌هایی از جنس نیكل حساسیت دارند اما حساسیت به طلا و یا نقره نیز گزارش شده است. برای برطرف شدن حساسیت، بهتر است گوشواره خود را عوض كنید و اگر مشكل برطرف نشد، شاید لازم باشد مدتی گوشواره را از گوش خود خارج كنید. در این زمان لازم است با پزشك خود مشورت كنید تا در صورت لزوم به كمك حلقه‌ای از نخ بخیه سوراخ گوش شما را باز نگه دارد.
۸. پاره شدن نرمه گوش سوراخ شده در اثر ضربه یكی از عوارض شایع است. ممكن است در اثر تصادف رانندگی، افتادن، نزاع ورزش‌های پربرخورد و یا كشیده شدن یك گوشواره به‌صورت تصادفی نرمه گوش پاره شود. اگر چنین اتفاقی افتاد ظرف حداكثر ۲۴ ساعت به پزشك مراجعه كنید، پزشك این ناحیه را بخیه می‌زند و محل پاره شده معمولا در مدت ۳ ماه ترمیم می‌شود. بعد از این زمان می‌توان نرمه گوش را مجددا سوراخ كرد.

دسته‌هامد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *